می نویسم(( د ی د ا ر )) تو اگر بی من و دلتنگ منی یک به یک فاصله ها رابردار.

با یاد غم دوست زهر غصه رها من

گر رنج من این است، به این رنج رضا من

شب ها که همه شهر در آغوش سکوت است

دارم چه بسا ولوله با خاطره ها من

جانا تو کجایی و من خسته کجایم؟

از شهر تو یک عمر بود فاصله تا من

ای دوست زدرآمدن سرزده باتو

جان دادن در راه، ز راه آمده با من

گفتی چه کسی سوخته از داغ جدایی؟

آن کس منم آن سوخته دل من، به خدا من

تا خار غمی پای تو آزرده نسازد

برداشته ام سوی خدا دست دعا من

لطف سخنم در در نگه خلق هویداست

خود را نگرم در دل این آینه ها من

                                                                  بیا . . .


+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم شهریور 1387ساعت 18:7  توسط نجوا  | 
mowj.ir